Nga Justian Topulli
Dinjiteti i një populli nis nga identiteti i tij, kështu që nëse do të shkatërrosh dinjitetin e tij bëje të mohoj identitetin që ka, duke urryer çdo gjë të vjetër të tij, që nga gurët e shtëpisë e deri tek emrat e mbiemrat që mbartë. Dhe mënyra më e lehtë për ta bërë këtë është në emër të progresit, të zhvillimit, të bashkëkohores, të modernes, të shkencës dhe të së ardhmes që pretendohet të jetë më e mirë, apo ndonjëherë edhe në emër të së shkuarës legjendare mitologjike.
Sigurisht qĂ« e vjetra nuk Ă«shtĂ« e shenjtĂ«, ka nĂ« tĂ« mjaft tĂ« kĂ«qija dhe tĂ« liga, qĂ« duhen lĂ«nĂ« pas, sepse nĂ« thelb e mira, virtyti, e drejta dhe vetĂ« e vĂ«rteta janĂ« mĂ« tĂ« vjetra se çdo e keqe e mĂ«passhme. Profeti i Zotit iu thoshte njerĂ«zve se ishte dĂ«rguar tĂ« pĂ«rmbushte moralet mĂ« tĂ« mira, dhe jo tâi zĂ«vendĂ«sonte ato tĂ«rĂ«sisht, duke shkatĂ«rruar çdo gjĂ« tĂ« kaluar dhe ngritur çdo gjĂ« nga e para.
Shoqëritë evoluojnë pashmangshëm, për shkaqe që shpesh ato nuk i kanë në dorë, por vetë evoluimi nuk është diçka e keqe apo e mirë, është përshtatje me kushtet dhe rrethanat e reja që krijohen. Evoluimi nuk është domosdoshmërisht i dirigjuar dhe i pashmangshëm vetëm në një kah, ai mund të marrë kahe dhe drejtime të ndryshme, në varësi të asaj që njerëzit zgjedhin ose rrethanat dhe kushtet ua diktojnë. Të besosh se ne evoluojmë gjatë gjithë kohës pashmangshëm drejt çdo gjëje më të mirë, është dogmë e pavërtetë e ideologjive materialiste progresiste majtiste.
Vetë historia njerëzore dëshmon për pavërtetësinë e kësaj teze, ndaj dhe betejat e atyre që e promovojnë këtë doktrinë gatifetare, janë pikërisht me historiografinë e popujve, për ta deformuar, retushuar dhe interpretuar atë mbi bazën e kësaj doktrine, duke fshirë nga memoria çdo të mirë të së vjetrës dhe të së kaluarës dhe ngritur në kult çdo gjë që pretendohet se është e re dhe më e mirë.
Ne si shqiptarë më shumë se çdo kush tjetër kemi vuajtur dhe po vuajmë pikërisht nga urrejtja për të shkuarën tonë, sidomos atë islame dhe osmane, që na është injektuar me overdozë për dekada të tëra.
Edhe fenomeni modern i stisjes dhe kërkimit të një identiteti imagjinar, të super lavdishëm iliro-pellazg, të humbur në mijëvjeçar, është pikërisht pasojë qesharake e dhimbshme në nivele tragjikomike, e atyre që kërkojnë rrënjët e tyre përtej epokës pesë shekullore osmane, që na është ushqyer ta urrejmë dhe ta shohim si fatkeqësinë më të kobshme dhe të errët që ka pllakosur ndonjëherë historinë tonë si shqiptarë.
Rrallë gjen komb si ne që të luftojë kaq ashpër me vetveten, për të zhbërë emrat dhe identitetin e tij të vjetër, në emër të një identiteti tërësisht të ri të eksportuar nga perëndimi, apo parahistorik imagjinar të epokës mitike.
TĂ« krishterĂ«t, sidomos katolikocentrikĂ«t mes tyre, prekin sedrĂ«n tonĂ« duke na kujtuar se kemi âtradhtuarâ fenĂ« e tĂ« parĂ«ve tanĂ«, duke harruar njĂ«kohĂ«sisht se edhe atĂ« fe, tĂ« parĂ«t tanĂ« e morĂ«n pikĂ«risht duke âtradhtuarâ idhujtarinĂ« dhe paganizmin e mĂ«parshĂ«m. A mos vallĂ« duhet tĂ« kthehemi tek ai pĂ«r tĂ« qenĂ« shqiptarĂ« tĂ« vĂ«rtetĂ«?! Sipas tragjikomikĂ«ve iliro-pellazgjikĂ«, pĂ«rgjigja Ă«shtĂ« se po!
NdĂ«rkohĂ« laicistĂ«t e ateistĂ«t, diskursi i tĂ« cilave mbizotĂ«ron elitat tona, bĂ«hen bashkĂ«, pĂ«r tĂ« nxirĂ« dhe errĂ«suar edhe mĂ« shumĂ« tĂ« âvjetrĂ«nâ tonĂ« islame dhe shndritur deri nĂ« verbim tĂ« ârenĂ«â e perĂ«ndimit.
Por, fetë dhe besimet, doktrinat dhe ideologjitë, nuk gjykohen në bazë të vjetërsisë së tyre, por në bazë të vërtetësisë së tyre, dhe kjo është një betejë që çdo sfidues i Islamit e ka të humbur.
Edhe pse sot kudo nĂ« botĂ«, por sidomos nĂ« perĂ«ndim, po shkohet me ritme gjithmonĂ« e mĂ« galopante drejt njĂ« kulture tĂ« âreâ dekadente, duke mohuar çdo moral dhe besim tĂ« âvjetĂ«râ tĂ« krishterĂ«, atje konservohet dhe vazhdon tĂ« ruhet nĂ« arkiva, nĂ« sheshe dhe rrugĂ«, nĂ« emra dhe kulturĂ«, nĂ« letĂ«rsi dhe art, nĂ« literaturĂ« dhe arkitekturĂ«, trashĂ«gimia e vjetĂ«r e kĂ«saj feje, si dĂ«shmi historike e dinjitetit tĂ« dikurshĂ«m dhe si referencĂ« pĂ«r ata qĂ« duan tĂ« ruajnĂ« vazhdimĂ«sinĂ« e identitetit tĂ« tyre fetar tĂ« dikurshĂ«m.
NdĂ«rsa tek ne si shqiptarĂ«, pĂ«r mĂ« se njĂ«qind vjet, beteja mĂ« e madhe e elitave tona politike, akademike, kulturore dhe sociale, ka qenĂ« dhe mbetet zhbĂ«rja rrĂ«njĂ«sore, fshehja, zhdukja, urrejtja dhe shpĂ«rfytyrimi si sĂ« âvjetrĂ«sâ islame tĂ« shqiptarĂ«ve. Kjo shpjegon, nĂ« njĂ« farĂ« mase, edhe masakrĂ«n arkitekturore pĂ«r tĂ« zhdukur arkitekturĂ«n e vjetĂ«r osmane tĂ« qyteteve tona, qĂ« nisi me komunizmin, dhe mungesĂ«n e respektit tĂ« sotĂ«m pĂ«r ruajtjen e paprekur tĂ« shesheve historike tĂ« tyre, pĂ«r tĂ« mos folur pastaj se çfarĂ« Ă«shtĂ« bĂ«rĂ« ndaj gjuhĂ«s dhe traditave tĂ« tjera kulturore, gjatĂ« gati njĂ« shekulli.
Rigjallërimi i vrullshëm, i paparashikuar, i identitetit islam nëpër botë dhe këtu tek ne, ka habitur akademikët laikë, por më së shumti ka tërbuar deri në histeri pikërisht këto elitat tona rrënjëshkulur, që urrejnë emrat dhe mbiemrat e tyre, që pështyjnë mbi fenë dhe emrat e baballarëve dhe gjyshërve të tyre, duke përqafuar njerkët refuzues të perëndimit apo stërstërgjyshërit e tyre mitologjikë.
NĂ«se doni tĂ« vazhdoni ta shkatĂ«rroni kĂ«tĂ« komb edhe mĂ« shumĂ«, nĂ« njĂ« luftĂ« pambarim, pĂ«r njĂ« identitet tĂ« âriâ perĂ«ndimor (apo edhe pĂ«r njeriun e ri, siç thoshte regjimi komunist) ose vĂ«rjani emrin si tĂ« doni, duke pĂ«rbuzur atĂ« tĂ« âvjetĂ«râ islam, e keni tĂ« garantuar dĂ«shtimin jo vetĂ«m tĂ« luftĂ«s, por edhe tĂ« vetĂ« kĂ«tij kombi, pĂ«r tu bĂ«rĂ« njĂ« ditĂ« shtetkomb me dinjitet.
Nëse ne shqiptarët nuk bëjmë paqe të vërtetë -dhe jo të shtirur- me Allahun dhe me fenë e Tij, gjithmonë ters e mbrapsht ka për të na shkuar historia. Ky komb e ka lidhur pazgjidhshmërisht fatin e tij me Islamin, që është një bekim i Zotit për të, ndaj dhe mohimi i këtij bekimi vetëm ligësi do të na sjellë.
